süslülerin an itibariyle aklından geçenler

2231. Derkenderken.tv diye bir instagram sayfasini var. kanalin sahibini tanimiyorum ama bu kanallari kim izliyor ya? Saadettin saran ve ela rumeysa cebeci videolarini izledim.  Sasirdim. Iki kisinin ozel hayatini kadini asagilayarak oyle bir yorumlamis ki. Erkek basarili ve birikimliyse kendi dengiyle mi seks yapmali? Karsisindaki kadin bu erkege denk olmadigini nereden anladin? Bu ne ya? 

2232. Lipödemin allah belasını versin. 2 haftadır kalori sayıyorum, günlük oldukça büyük bir miktar kalori açığı oluşturuyorum ama 2 haftada giden sadece 1,3 kg. Giden kilo da ilk 5 günde gitti, 10 gündür gram oynamıyorum. Lipödeme uygun beslenmeden kilo verilemeyecek belli ki. Neden ben normal insanlar gibi beslenmeme rağmen aşırı kiloluyum? Çok yiyip kilolu olsam zerre kadar üzülmeyeceğim. Çok canım sıkkın, genetik mirasımın da allah müstehakını versin. 

2233. Neden bazen her şey bu kadar zor, 30 yaşıma geldim hala bir dikiş tutturamadım gibi hissediyorum bazen. İşim, evim, arabam, beni seven bir eşim var. Ama işte. Olmuyor ya, bir ben mi beceremiyorum yaşamayı? dalgalı bir denizde karanlıkta batıp çıkıyor gibi hissediyorum çoğu zaman. Oysaki o denizde sırtüstü uzanıp gökyüzünü izleyebilmek isterdim, biraz da buna benzeseydi keşke yaşamak  

2234. Bazı kadınlar en çok kendilerinin düşmanı. İş yerinde title olarak da rol olarak baktığımızda da üstü olduğum bir kadın vardı. O dönem yeni boşanmış, iki çocuklu, hiç de saygı göstermemiş eski eşi. Ayrılmak istediğinde ailesi bu eve dönemezsin demiş. Adam göz göre göre aldatırken gidecek yeri olmadığı için kalakalmış uzun süre. Bir şekilde sonra anne babası evini açmış da öyle boşanabilmiş.

Dertleşirken ben iyi arkadaş olduk sandım. Hayatı zaten zor diye işlerini ben hep kolaylaştırdım. Onun işlerini önceliklendirdim hatta şirkette de tatlı kapılar açtım.

İş hayatı ve maddi durumu toparladıkça kendine iyi bakmaya, spora, diyete başladı hatta beni de gaza getirdi. Bu arada herkes remote çalışıyor. Aynı şehirde bile değiliz ama dediğim gibi güzel bir dostluktu benim için.

Derken bir yakınım vefat etti. Çok derinden sarsıldım. Birkaç gün izin aldım. Sonra da iş konularında kendimi geri çektim, durumumu da açıkladım şirkete. Bana bir baş sağlığı bile dilemedi ben izindeyken. Döndüğümde her zaman yaptığı gibi bütün sorunlarını benim üzerime atmaya çalıştı, sorunu asıl çözmesi gereken kişilere yönlendirdim. İşler alıştığı kadar kolay çözülemeyince beni suçlamaya çalıştı. Bana kötü davranıyorsun dedi. İyi değilim sadece sessizim dedim. Üstelik bir arayıp halimi hatırımı bile sormadın dedim. Benim de zor bir dönemim dedi, eski eşimle görüşmeye başladım dedi. Cevap vermedim.

Yakın zamanda öğrendim ki eski eşiyle tekrar birlikte, iş konusunda hiç olmadığı kadar kontrolü kaybetti ve bugün onu gördüğümde üzüldüm. Çökmüş, kilo almış, koyu göz altları vs derken ruhu yok gibi görünüyordu.

Neden böyle tercihler yapılır bilmiyorum ama acıdım. Hayatımda ilk defa birine acıdım. Çaresizlik olmadığını biliyorum çünkü bir düzen tutturmuştu. Ama bir insanı bu hale çaresizlik dışında ne sokar bilmiyorum. Yazık.