1. ölüm haberi içimi yakan gencecik insan. (link: http://www.hurriyet.com.tr/kelebek/yarim-kalan-hayatlar/28126444.asp şöyle) bir röportajını okudum, daha da üzüldüm. fakir insanlar hastalığı da çok daha beter yaşıyor benim ülkemde. kemoterapi için 3 ay sonrasına ancak randevu alabiliyorlar, midesi alınmış bir hastaya nasıl beslenmesi gerektiği ile ilgili hiçbir tıbbi tavsiye verilmiyor, kemik dokusuna sıçrayan kanser ihmalkarlık yüzünden geç teşhis ediliyor...her şeye rağmen gülümseyebilen, hayata bağlı bir insan görüyordum fotoğraflarında. iyileşmesini çok isterdim, kendi ailemden birini de aynı hastalıktan kaybettiğim için en azından acıları dinmiştir diye avunuyorum.
parası olan kafasından kaleşnikofla vurulup yaşar, üstüne evlenip çocuk yapar; parası olmayan hastalığın adı konduktan kısa süre sonra toprağa karışır daha hayatının başındayken üstelik.
nurlar içinde yatsın.
uzak
mavi